T
U
B
E
L
I
G
H
T
 
T
U
B
E
L
I
G
H
T

Alles is een woord

In Rear Window, een film van Hitchcock uit 1954, kijkt een fotograaf uit het raam van zijn appartement. Hij heeft een gebroken been en zit in een rolstoel. Vanuit deze min of meer vaste positie heeft hij zicht op zijn overburen: een stel dat in de zomerhitte van New York het balkon verkiest boven het bed, een balletdanseres die pirouetten draaiend haar ontbijt klaarmaakt, een vertegenwoordiger wiens vrouw op mysterieuze wijze verdwijnt. De plot van de film draait om het vermoeden van de fotograaf dat zijn overbuurman zijn vrouw heeft vermoord. De fotograaf heeft de moord zelf niet gezien. Wel merkt hij op dat de vrouw er niet meer is, dat de vertegenwoordiger een zaag tevoorschijn haalt, dat hij meermaals een zware koffer zijn huis uit zeult en dat hij de badkamer schrobt.

OPEN SCHRIJFATELIER op 15 oktober 2016

De 100e editie van Tubelight is uit! We vieren dat met een speciale uitgave van het blad, een tentoonstelling en een geheel vernieuwde website. Om stil te staan bij alle bijzondere recensies die in Tubelight zijn verschenen en om vooruit te blikken naar de toekomst, organiseren we een OPEN SCHRIJFATELIER.

UITNODIGING: Presentatie Tubelight #100 en nieuwe website op 13 oktober 2016

Logica van het onvoorspelbare

‘What is special about chalk, [..] is that the material of the trace and the implement with which it is put on, are one and the same.’ Tim Ingold in Fieldnotes of Sketchbooks

Autobiografische fictie

Het is 2006 wanneer de Canadese kunstenaar Moyra Davey haar videowerk Fifty Minutes maakt, lopend door haar rommelige woning met een camera op zichzelf gericht. De vijftig minuten in de titel verwijzen naar de standaardduur van een psychoanalytische sessie, en al pratend deelt Davey haar gedachten en leest ze voor uit boeken en kranten die hier en daar door het huis verspreid liggen. Uit haar boekenkast trekt ze een boek met dikke lagen stof, dat ze er als in een rituele handeling voorzichtig vanaf blaast om zo een schijnbaar vergeten object weer tot leven te wekken.

Sorry, copyright

Het particuliere initiatief

Musea die op privégeld draaien zijn bezig aan een opmars. Wat beweegt deze particuliere initiatiefnemers? Welke gevolgen heeft de enorme groei van private musea voor het publieke bestel? En hoe wordt het aanbod van kunst en cultuur hierdoor beïnvloed? Kortom: het particuliere initiatief als interessante speler of een ‘rechtse hobby’?

Relikwieën uit dictatoriale tijden

De Totalitarian Art Gallery in Amsterdam heeft de laatste tijd vaak het nieuws gehaald. In 2014 bijvoorbeeld, toen oprichter en voorzitter van Federatief Joods Nederland, Herman Loonstein, de galerie-eigenaar aanklaagde wegens het op voorraad hebben en verkopen van Hitlers boek Mein Kampf. In 2015 ontstond er opnieuw ophef om de verkoop van Mein Kampf vanuit de galerie, ditmaal om een zeldzame uitgave met persoonlijke boodschap van Adolf Hitler die mogelijk vervalst is. De galerie staat met deze perikelen in de spotlights, maar zelden of nooit belandde de galerie op de kunstpagina’s van de kranten. Is dit terecht?

Gevangen herinneringen

De Oude Kerk in Amsterdam is een plaats waar de eindigheid van het bestaan op een tastbare manier zichtbaar is, maar waar tegelijkertijd het leven doorgaat in het hiernamaals. In de tentoonstelling Once in a Lifetime komt deze religieuze achtergrond samen met elementaire levensvragen die vandaag de dag nog voor veel denkwerk zorgen.

Besluitloze objecten?

Vanaf het moment dat we wakker worden begint onze interactie met de materi‘le wereld om ons heen. In de vorm van een klap op de wekker, de warme dekens die ons uitnodigen om nog even in bed te liggen, of de klok aan de muur die ons dwingt om op te staan. Ook de rest van

1 2 3 4 5 ... 126 >>