T
U
B
E
L
I
G
H
T
 
T
U
B
E
L
I
G
H
T

Refugium

Kunnen we eigenlijk nog wel spreken van een duidelijke scheidslijn tussen natuur en cultuur? Of zou een begrip als naturecultures, zoals Donna Haraway dat eerder omschreef, uitkomst bieden bij een meer vervlochten manier van denken over het leven op aarde? Dit is een van de spanningsvelden binnen de artistieke praktijk van Isabelle Andriessen (1986), die zich bevindt op

Branden en blussen

In een verborgen hoekzaal van De Hallen komt Primitive Data, de kosmologische grand tour van Markus Selg, tot een einde. De verduisterde ruimte genaamd Metamorphosis/ Death wordt gedomineerd door zijn film Das Ewige Antlitz (2012). Deze ruim anderhalf uur durende film lijkt vooral als voetnoot te fungeren, of wellicht als een metgezel, bij de

De magie van de synergie

Het begon met een briefwisseling. In een kleine, aparte ruimte hangen de brieven netjes over elkaar gearrangeerd. Het overgrote deel blijft geheim, alleen de voorste brief is gedeeltelijk leesbaar voor de toeschouwer. Twee zichtbare flarden zijn: ‘ook jij zit klem met ‘t werk, het geld en de hele totale wereld.’

RijksakademieOPEN 2015

Dit weekend ging voor de vierde keer Amsterdam Art Weekend van start, met RijksOPEN als het onofficiële middelpunt van deze hoofdstedelijke kunstorgie. In het weekend liepen weer duizenden bezoekers door de poort om het werk van de residenten te bekijken.

Iets groots en complex

Er gaat een gevoel van opluchting door mij heen als ik de eerste zaal van De Appel in stap. Het werk dat Magali Reus voor de Prix de Rome heeft gemaakt is daar te zien. Hier geen teksten die meerdere kantjes in beslag nemen of uren durende monologen; een terugkerend fenomeen bij

Indian Summer 2015 - Elizabeth Price

Op deze regenachtige dag is de zaal toch wederom goed bevolkt. Elizabeth Price begint aan de laatste lezing van dit seizoen. Fijn dat een kunstenaar van haar niveau eerlijk bekent jarenlang te hebben geworsteld met het leren spreken over haar werk voor een groot publiek.

Indian Summer 2015 - Nina Canell

‘I like to stay with chewing gum and electric cables for a while’. Met deze, voor een leek mogelijk absurde, woorden wist Nina Canell meteen te boeien. In tegenstelling tot een chronologische uiteenzetting van haar werk en de

Van buiten naar binnen

Midden in kunsthal KAdE in Amersfoort zweeft een levende boom. Leunend op de balustrade van het trappenhuis torent hij uit over de kunstwerken op de vloer beneden. De zwevende boom in een white cube zorgt voor een nogal vervreemdend effect. Aan de ene kant wordt hij als vertegenwoordiger van de natuur op een voetstuk geplaatst, maar aan de andere kant is deze situatie overduidelijk kunstmatig. Hoort de natuur wel in een museum thuis?

Het probleem van de toeschouwer

Het blijft een gedoe. Talloze verhandelingen zijn er over toeschouwers, over wat ze zouden moeten en wat vooral niet, over hoe afhankelijk de kunst is van deze ongrijpbare, amorfe aanwezigheid. In elke discipline die aan kunst verwant is komt deze vraag naar de positie van de toeschouwer weer terug, als zichzelf maar veelal ook als drager van morele en ethische waarden. Zo ook in Le spectateur émancipé (2008) van Jacques Rancière. De recent uitgekomen Nederlandse vertaling van dit werk geeft aanleiding er toch weer eens naar te kijken, die toeschouwer. Want hij vindt zijn plek nog steeds niet.

Hondenshow

In de expositie Come Go Stay staat één voorstelling centraal: een vrouw met een poedel. De poedel wordt belichaamd door de veelbekroonde, zeer intelligente Silas. De hond heeft prachtige bruine krulletjes en een bloot geschoren

<< 1 2 3 4 5 6 7 ... 125 >>