De meesten hadden zich op z’n paasbest gekleed, begin oktober in het Paleis op de Dam, waar de Koninklijke Subsidies voor de Schilderkunst door koningin Beatrix werden uitgereikt. De sfeer tijdens dit jaarlijks terugkerend evenement is altijd opperbest en heeft een hoog ons-kent-ons-gehalte onder de genodigden, met een glas witte wijn in de hand onder de Empire luchters in de Burgerzaal. In de wandelgangen wordt de kunst bekeken en gekeurd
Lopend door de verlaten gangen van de deprimerende betonnen leerfabriek die tot voor kort het Sint Nicolaas Lyceum huisvestte, denk ik aan de open dagen van middelbare scholen; in elk lokaal presenteert een docent zijn vak aan een nieuwe lichting potentiële bruggers. Deze keer is de school echter in bezetting genomen door
Trots zijn op je vak is één ding, maar als je je vakgenoten afbeeldt op een sokkel, dan heb je toch wel last van bewonderingsdrang. Jan Wattjes (1981) heeft er geen moeite mee om het te tonen en schildert beroemde schilders als beelden.
Damien Hirst is niet mijn favoriete kunstenaar. Toch wil ik zijn onlangs geopende overzichtstentoonstelling in Tate Modern voor geen goud missen. Een dikke twee jaar terug maakte Hirst namelijk indruk op me toen ik in de Wallace Collection (Londen) half toevallig tegen zijn No love lost, blue paintings (2006-2008) aanliep
Botten, schedels, een tombe en rottende lijken in het museum: het klinkt onaangenaam en luguber. De tentoonstelling Matthew Day Jackson: In Search of… in GEM, museum voor actuele kunst, doet echter allesbehalve somber aan. De vele botten en schedels
"But as all things are to be, it came to it’s end, and the confetti poured over. The lights came back on and people started to leave, it snapped into me that I had to find my hat. I found my hat, filled it with confetti and left the venue." Deze woorden zijn afkomstig van Emillio Daniel, een tiener
Het boek Vernacular Painting, in 2009 samengesteld door kunstenaar en voormalig W139-directeur Gijs Frieling (1966) naar aanleiding van de gewonnen Cobra Kunstprijs, bevindt zich op de grens tussen monografie en kunstenaarsboek
Om een beetje mee te tellen in de internationale kunstwereld moet je als stad toch wel minstens drie satellietbeurzen hebben. Voor het eerst hebben ze dat ook in Rotterdam begrepen. De selectie is dit jaar keihard geweest: veel buitenlandse galeries kregen voorrang, waaronder een opvallende hoeveelheid
De Occupy Wall Street-demonstraties hebben ook Utrecht bereikt. ‘Occupy Utrecht’ staat op een bord bij een paar tentjes bij het stadhuis. Een platte, ongebreidelde vorm van kapitalisme en privatisering sleept ons sinds 2008 van crisis naar crisis
